Bach Apartament wiolonczelowy nr 6 D-dur BWV 1012

Sześć suit na wiolonczelę Johanna Sebastiana Bacha to jedne z najczęściej wykonywanych i rozpoznawalnych kompozycji solowych, jakie kiedykolwiek napisano na wiolonczelę. Powstały najprawdopodobniej w latach 1717–1723, zostały przepisane na liczne instrumenty. Uważa się, że szósta suita została skomponowana specjalnie dla pięciostrunowego wiolonczeli piccolo, instrumentu mniej więcej wielkości normalnej wiolonczeli 7/8, którego piąta górna struna jest nastrojona na E, idealną kwintę nad górną struną. Niektórzy jednak twierdzą, że nie ma żadnych solidnych dowodów na poparcie tej tezy: choć trzy źródła informują gracza, że ​​jest on napisany na instrument à cinq cordes, jedynie rękopis Anny Magdaleny Bach wskazuje strojenie strun, a pozostałe źródła w ogóle nie wspominają o jakimkolwiek zamierzonym instrumencie. Jest też prawdopodobne, że Bach nie miał na myśli konkretnego instrumentu, gdyż specyfika instrumentów i czas były bardzo zmienne. Współcześni wiolonczeliści chcący zagrać utwór na nowoczesnej wiolonczeli czterostrunowej napotykają trudności, ponieważ zmuszeni są do zajmowania bardzo wysokich pozycji, aby dotrzeć do wielu nut. Suita ta napisana jest w formie znacznie bardziej swobodnej niż pozostałe i zawiera więcej fragmentów wirtuozowskich. Jest to także jedyna z suit, która jest częściowo zapisana w kluczu tenorowym.