Liszt Mefisto Polka, S.217

The Mephisto Polka, S. 217 to utwór programowy napisany w stylu tańca ludowego na fortepian solo przez Franciszka Liszta w latach 1882-3. Program dzieła jest taki sam, jak cztery Walce Mefisto tego samego kompozytora, napisane odpowiednio w latach 1859-60, 1880-81, 1882 i 1885, oparte na legendzie o Fauście, nie Goethego, lecz Lenaua. Polka Mephisto była dedykowana Linie Schmalhausen, jednej z uczennic „wewnętrznego kręgu” Liszta na fortepianie. Jednakże jest pamiętana bardziej jako jedna z najbliższych i najbardziej oddanych naśladowców Liszta, często opiekująca się i pomagająca w wielu potrzebach sędziwego mistrza, którego stan zdrowia gwałtownie się pogarszał. Utwór ten wydaje się najprostszym i technicznie najmniej wymagającym ze wszystkich tańców Mefista; z wyjątkiem Bagatelle sans tonalité jest również najkrótszy. Tonalnie jest również najłagodniejszy i może sprawiać wrażenie kompozycji w pełni tonalnej, z chromatyką ograniczoną do odmian dźwięczności sąsiadujących i akordowych. Pasaże te są zwykle wykonywane na lewej ręce w figurach akordowych lub arpeggiowych. Jednak prostota zapisu maskuje prawdziwy charakter muzyki. Nie ma harmonii funkcjonalnej, która pozwalałaby jasno stworzyć relacyjne zachowanie funkcji harmonicznych tonicznych, dominujących i subdominujących. Jeśli już, ogólne wrażenie muzyki jest modalne, a utwór podlega ciągłym zmianom. Sugerowana tonacja jest szybko podważana przez następującą dźwięczność, co z kolei może niejasno (a teraz jeszcze słabiej) sugerować inne skupienie tonalne. Najbardziej zapadający w pamięć akcent ma miejsce na końcu, gdy utwór po prostu zatrzymuje się bez wyjaśnienia.